Doof

De afgelopen dagen loop ik voor m'n gevoel voortdurend met m'n hoofd in de wolken. Met m'n rechteroor hoor ik namelijk bijna niks, en de zakdoekjes waren niet aan te slepen voor het vocht wat er uit liep. Net toen ik dacht dat het wat beter ging, besloot ook m'n linkeroor dicht te gaan zitten. Mocht je het idee hebben dat ik wat harder praat dan anders; dat klopt!
Nu maar hopen dat ik links niet ook een echte ontsteking krijg. M'n oog zat vanmorgen ook al dicht, dus alles bij elkaar weer voldoende kwaaltjes deze week. Maar op de een of andere manier ben ik inmiddels zo gewend aan het me niet goed voelen, dat ik er relatief weinig last van heb. Gisteren heb ik daarom ook gewoon gewerkt. Dat was leuk, want ik heb m'n nieuwe collega en kamergenoot Steven ontmoet. Vandaag heb ik hardgelopen (wel 8x3min!) en daarna kwamen m'n ouders. Het was erg gezellig om ze zo bijna een hele dag hier te hebben. Net met de kinderen m'n ouders uitgezwaaid op het station. De dames moesten ineens alle 3 huilen, die zijn niet zo van het afscheid nemen.
Maandag al de 9e van de 12 kuren, en ik zit inmiddels op bijna 21 van de 24 chemo-weken. Het schiet dus echt op! Deze week had ik trouwens wel een dip na het lezen van het boek "1 van de 8" van Sandra Koolmees. Er stonden zoveel herkenbare dingen in, ook over de angst die ze bij het voor de 2e (!)x hebben van borstkanker had dat het uitgezaaid zou zijn. Bij haar bleek dit ook het geval te zijn... Nou ja, misschien had ik het boek beter niet kunnen lezen. Nu gaat het trouwens weer goed met me. Morgen lekker Thais koken met Monique, vanavond lekker met chips en drop een chipsfilm kijken!