Deur weer uit geweest

Na een gezapige zaterdag avond op de bank (toch iets anders dan naar feest waar de band "overbodige luxe" optreedt), gelukkig een wat fittere zondag. Merk dat ik snel duizelig ben, m'n verbranding gaat ook reuze hard, ik eet echt de hele dag door, maar ik val alleen maar af. Morgen het ziekenhuis maar vragen om m'n bloeddruk en m'n hb te meten, wie weet verklaart dat de duizeligheid.
Vanochtend ook m'n laatste anti-misselijkheids pil genomen, volgens mij gaat het sindsdien juist beter...
En ik ben vandaag weer de deur uit geweest; we zijn naar Ineke (Robert's zus) geweest voor haar verjaardag en hebben daar heerlijk gegeten. Heel raar, maar ook prettig; allerlei koude dingen lust ik niet (chocola bv), maar in lekker avond eten heb ik gewoon weer zin! Verder was het erg leuk om Robert's familie, en zelfs zijn oma, weer te zien.
Morgen hoop ik dat ik me ook 's ochtends wat beter voel, en dat ik me goed genoeg voel om m'n verjaardagsgeld uit te geven.
O ja, als het goed is, is Rosan morgen (en de rest van de week) als figurant te zien in huisje, boompje, beestje.

Terugslag

Gister een enorme terugslag gehad. Ik was donderdag avond erg moe, maar dacht dat op tijd naar bed wel zou helpen. Helaas werd ik vrijdagochtend heel vroeg misselijk wakker en dat is niet meer overgegaan. Gister heb ik eigenlijk alleen maar plat in bed kunnen liggen. Niet lekker genoeg om te lezen of tv te kijken. Ziekenhuis gebeld, zo'n terugslag kan wel eens voorkomen. Extra medicijnen gekregen, die helaas niet hielpen. Wel hele dag beetjes blijven eten, dat hield ik gelukkig wel binnen. Wat was ik aan het balen!!!!!!!! Zelfs 's avonds m'n bed niet uit gekomen, en tegelijk met de kinderen gaan slapen na nog 2 andere medicijnen te hebben genomen.
Nu gaat het iets beter. Ben heel dizzy, maar heb wel gedoucht en zit nu beneden op de bank. Ik voel me nog steeds slechter dan op 1e dag chemo. Dus geen feest bij tafeltennis vanavond... Hopelijk snel een beter bericht!

Dag 3 valt wat tegen...

Helaas heeft dag 2 zich niet voortgezet in een supergoede woensdag. Ik had gehoopt me vandaag alweer een heel stuk beter te voelen, maar het was vandaag vergelijkbaar met dinsdag. Nog steeds licht misselijk (moet ik nu juist wel of niet eten, en wat???), en ook moe. Vanmiddag zo maar 1,5 uur geslapen... Zal toch wel komen doordat het de 2e kuur is, en wellicht ook nog door griep vorige week.
Morgen overdag ga ik in ieder geval heel rustig aan doen, om aan het eind van de middag fit te zijn voor het optreden van Rosan als kuiken!

Het gaat goed

Het nieuwe medicijn is goed aangeslagen. Voel me voortdurend licht misselijk, maar kan lezen, tv kijken, etc. Veel beter dan ik me de vorige keer op dinsdag voelde toen ik alleen maar een beetje kon liggen.
Ik eet eigenlijk de hele dag door kleine beetjes, m'n verbranding is al weer op volle toeren. Dat duurde de vorige keer ruim anderhalve week, m'n lijf wil dat spul er snel weer uit hebben blijkbaar. Verder heb ik een heel warm hoofd, zal wel door de medicijnen komen. Het scheelt trouwens ook dat ik 1 soort middel niet meer neem (Primperan), ik heb veel minder wolken in m'n hoofd dan de vorige keer.
Ik ben trouwens al gewend aan m'n kalere hoofd, het staat best stoer eigenlijk. Iris wil alleen niet meer dat Robert 't een olifantenbolletje noemt, of dat Rosan me op een grashoofd poppetje vindt lijken. Daar werd ze ineens heel verdrietig van.

Nummer 2 zit erin

Zo, vanmorgen al als een volleerd chemo-ontvanger de chemo gekregen. Robert heeft me gebracht, maar is niet gebleven. Zo kan hij gewoon gitaar spelen enzo, en ik heb gelezen.
Ik pikte direct een stoel in, en was het eerst aan de buurt om infuus te krijgen. Dit keer niet de bibber-zuster, maar de zuster die de vorige keer wel in één keer raak prikte. Helaas bleek ik nu weglopende aders te hebben... Na een lekgeprikte ader en een andere misser, deed de Chinesige broeder gelukkig wel wat ik hoopte. Nu hoefde ik niet naar "boven", wat betekent dat ik naar de operatie afdeling zou moeten omdat ze daar wat ervarener zijn met infuus prikken. De mevrouw naast me had minder gelukt, die is uiteindelijk 3 keer op de kamer, en nog 3 keer boven geprikt voor het raak was.
Nou ja, was voor mij de laatste keer, 7 of 8 december krijg ik mijn port-a-catch.
Na de chemo begon het grote voelen weer. Zouden de nieuwe medicijnen helpen??? Het lijkt er op, ik ben de middag goed doorgekomen.Wel licht in m'n hoofd, en licht misselijk, maar ik heb het hele boek van het meisje met 9 pruiken kunnen uit lezen. Staan aantal herkenbare stukjes in.
Net een klein beetje andijvie stamppot gegeten. Nu duimen dat ik avond en nacht goed doorkom!

Kaal, kaler, kaalst...

Gister ben ik van kaal, kaler geworden. Wat was ik blij dat ik niet meer m'n lange haren had. Het ging er nu echt met plukken uit, na het douchen (waarbij ik het proces een handje heb geholpen) zag ik eruit als een geplukte kip.
Dat resultaat hou ik maar even voor mezelf, zo zie ik er ineens wel heel ziek uit, ondanks de gekleurde dagcrème die ik gister heb gekocht. M'n stekelhoofd is wel op foto gezet.
Vandaag trouwens van iemand compliment gehad over m'n nieuwe look, die had geen idee dat ik een pruik op had. Erg fijn om te horen!

Op naar nummer 2

Gister bij de oncoloog geweest. Ze vond het echt heel vervelend dat ik de vorige keer zo ziek ben geweest. Dat komt maar zelden voor bij deze chemo en met de anti-misselijkheids middelen die ik heb gekregen... Nu krijg ik een ander middel extra, wat eigenlijk bijna altijd goed werkt (hoop dat ik nu niet weer de uitzondering ben). Reden waarom ik dit niet direct heb gekregen is dat het een heel duur middel is. Het is dan ook erg luxe verpakt, nu hopen dat het ook zo goed werkt.
Maar ik moet zeggen dat ik wel vol goed vertrouwen ben dat de 2e kuur niet erger zal zijn dan de vorige. En ondanks de slechte start vond ik het ook toen meevallen, dus...
De arts was wel erg verbaasd dat ik had hard gelopen. Helaas is het gaan werken niet gelukt, doordat ik nog aan het hoesten ben, leek dat niet zo verstandig (ook niet voor mijn collega's).
Daarom toch thuis geweest op m'n verjaardag, maar eigenlijk de hele dag bezoek gehad als je Sandra en Sjaan (de poetsdames) ook mee telt. Verder een heeeeeeeeleboel kaarten (bedankt!) en mooie bloemen. Dus al een jarig gevoel terwijl ik het pas zaterdag en zondag echt ga vieren.
Minder fijn is dat het uitvallen van m'n haar nu echt is begonnen, en een pruik met allemaal losse kriebelharen, zit niet echt fijn...

Een nieuwe look

Zo, ik heb zo'n beetje Robert's haarlengte nu (als hij net naar de kapper is geweest). En eigenlijk staat het best wel, ik zie er direct veel jonger uit. Maar als er straks helemaal niets meer op zit, is het natuurlijk weer anders. Robert schrok er trouwens ook niet van.
Rosan was mee naar de kapper. Ze vond het erg spannend, maar uiteindelijk ook heel leuk, vooral het uitzoeken van de pet en slaapmuts. Ze vond me er ook niet gek uitzien met dat hele korte haar. Thuis vond Carlijn het minder leuk, die schrok er erg van toen ik de pruik af deed. Toen Iris thuis kwam kreeg ze de slappe lach toen ze me zag met dat korte haar.
Gemengde reacties dus, maar met pruik en nieuwe pet vind iedereen me er goed uit zien. Zo ga ik dus maar de eerste x naar buiten!

Het is zo ver....

Eind van de middag gaat m'n haar er af!
Het uitvallen is nu echt begonnen, en volgens de kapster kan ik dan maar het beste snel komen. Rosan gaat mee vanavond, de andere dametjes niet.
Ik ben heeeeeeeeeeel benieuwd hoe het staat, en hoe het vannacht slaapt met een mutsje.
Ik ga vanavond nog maar geen foto maken; door de griep zie ik er namelijk niet zo florissant uit.

De griep....

Afgelopen week heb ik genoten van het fit zijn. Uit eten geweest, de normale dingen met de kinderen weer eens helemaal zelf gedaan, naar de film, 2x hardgelopen (!), etc.
Donderdag ochtend was ook erg leuk, toen had ik een workshop van het ziekenhuis over je uiterlijk tijdens de chemo-periode. Samen met 13 andere dames kreeg ik het 12-stappenplan uitgelegd. Dit had ik 20 jaar eerder moeten weten! Reinigen (met 3 soorten middelen), insmeren (2 soorten), camouflage, foundation, poeder, rouge, wenkbrauwen, oogpotlood, oogschaduw, eyeliner, lippenpotlood, lippenstift, lipgloss.... Ik zag er redelijk anders dan anders uit. Ben benieuwd of ik het ooit nog eens alle 12 stappen ga volgen :-) Heel leuk was het dat we al die spullen ook nog mee naar huis kregen. Ook heel leuk was het dat ik daar iemand heb ontmoet met dezelfde leeftijd, zelfde behandeling, ook kleine kinderen, etc.
Ik heb een leuke week gehad dus, tot gisteravond, want toen voelde ik me ineens grieperig worden. Vanochtend opgestaan met koorts, spierpijn, hoesten. Vrees dus dat dit de Mexicaanse griep is, en dat terwijl ik afgelopen woensdag de 1e prik die me daartegen moet beschermen heb gekregen....
Ik baal er enorm van. Vandaag zouden we gaan zwemmen met de kinderen (nu ik nog m'n eigen haar heb), en naar 2 (leuke) verjaardagen. Morgen helpen bij Rosan op school, dinsdag werken, en donderdag ben ik jarig! Ga nu dus maar heel hard hopen dat ik er maar kort ziek er van ben. En me afvragen hoe ik kan voorkomen dat ik Robert en de meiden niet aansteek. Dat lijkt me eigenlijk onmogelijk, of ik moet me een week opsluiten.

Het gaat goed!

Robert wees me er net op dat ik wel even in m'n weblog moet zetten dat het zo goed met me gaat. Anders gedraag ik me net als de reden waarom ik zo min mogelijk op "borstkanker" of "bijwerkingen chemo" google. Namelijk dat mensen waarmee het goed gaat, niet meer op internet schrijven en je daarom per definitie alleen maar ellende verhalen op internet tegenkomt....
Het gaat dus goed met me, eigenlijk nog steeds elke dag beetje beter. Zaterdag was gevuld met kinderen halen van atletiek (Iris voor de 1e x) en brengen/halen naar judo. 's Middags heeft Birgit, Iris en Carlijn (en dus mij) enorm geholpen met lampionnen maken voor St Maarten en de avond stond in het teken van het Rode draad feest bij atletiek. Vooral voor Carlijn was de voorpret leuker dan het feest zelf (in ieder geval stuk minder druk met grote kinderen), voor de volwassenen bleken er wel erg veel atletiekonderdelen te bestaan waarin prijzen kunnen worden uitgereikt...
Zondags paddestoelen gespot op de hei en gezellige verjaardag gehad van Derk. En ik heb daar zelfs een stuk taart gegeten (voor een niet-taart eter een grote verandering)!
Robert vindt alle eet-veranderingen weer erg leuk, net als tijdens zwangerschap. Op de één of andere manier vindt hij me gezelliger wanneer ik eieren met spek en augurken eet dan wanneer ik m'n "normale" dingen eet. Overigens heb ik het idee dat mijn verbranding een beetje op hol is geslagen. Ik vraag me af of dit een reactie van m'n lichaam is om de chemo zo snel mogelijk m'n lichaam uit te krijgen???Voorlopig geef ik maar toe aan de honger, sinds de operatie ben ik nl. al 2 kg afgevallen.
Overigens merk ik 's avonds weer wel dat er in m'n lijf iets aan de gang is; om half 11 ben ik echt helemaal op.

Wolken en pindakaas

Zo, dag 4 na m'n eerste dosis gif. Vanochtend dingen in de verkeerde volgorde gedaan. Ik ging douchen voordat ik wat had gegeten, niet handig. Lijkt wat dat betreft op de eerste weken van de zwangerschap van Iris en Carlijn. Ook toen moest ik wat in m'n maag hebben, ook toen ging ik allemaal rare dingen eten. Want ja, ik ben weer aan de pindakaas en leverworst. En dat heb ik denk ik nu zo'n 7 jaar niet gegeten...
Naast dit ongemak heb ik ook wolken in m'n hoofd, het is lastig om me te concentreren. Dus even lezen, dan weer iets anders, etc. Op de één of andere manier lijkt de tijd daarom wel langzaam te gaan. Dit ondanks of dankzij al het schoonmakende gezelschap wat vandaag hier aan het werk was.
Verder vandaag ook weer echt iets gedaan, nl bij m'n fysiotherapeut geweest. Hij was erg tevreden over linkerschouder (kant waar ik ben geopereerd). Hij is naast fysio ook psychotherapeut, en heeft nog zo'n 6 chemo/borstkanker dames onder z'n hoede. Het leek hem en ook mij daarom wel een goed idee om wekelijks bij hem langs te gaan om fysiek gekraakt te worden waar nodig en evt ook m'n hart te luchten. Vandaag vroeg hij me of ik al "normale" emoties had gehad zoals angst, boosheid, etc. Afgelopen dagen heb ik dat inderdaad gehad: vooral de angst dat ik het niet vol ga houden, een half jaar ellende lijkt namelijk zo ontzettend lang. En ik ben kwaad, want ik vind dat ik toch wel echt heel erg jong ben voor dit gedoe. Ik ben boos dat mijn kinderen later aan deze tijd zullen moeten terugdenken als een jaar met een zieke moeder. Dat ze al dingen meemaken die je ze niet wilt laten meemaken als ze nog zo klein zijn. Want elke keer dat Carlijn me vraagt of m'n haar al los zit, zou ik haar nog steeds het liefst willen zeggen dat mamma's haar er natuurlijk niet af gaat, want haar hoort er helemaal niet af te gaan bij mamma's...
Maar helaas is de werkelijkheid anders; waarschijnlijk kan ik m'n verjaardag vieren met een nieuw kapsel.
Maar ondanks dit sombere stukje, voel ik me dus vandaag weer beter en vrolijker dan gister. Ga zo lekker zelf de kinderen uit NSO halen. Rosan heeft deze weken repetities samen met het Radio filharmonisch orkest. Kinderen van de naschoolse opvang bereiden een voorstelling voor met dans/toneel en muziek. Heel erg leuk, ze komt elke keer enthousiast thuis.

Eén dag na de chemo

Gelukkig de nacht veel beter doorgekomen dan verwacht. Uiteindelijk zelfs paar uur achter elkaar geslapen en gemerkt dat ik minder misselijk was.
Deze dag doorgekomen met in bed liggen vervelen, af en toe wat lezen, wat tv en even naar beneden voor beschuit. Misselijke gevoel zorgt ervoor dat ik weinig kan, echt niks aan!
Maar als het goed is, gaat dit na paar dagen beter, ik hoop het!
Was blij dat iedereen rond etenstijd weer thuis was, al vind ik het wel vervelend dat ik nu een echte zieke ben, nog meer dan na m'n operatie.
Leuk om al zoveel reacties te lezen op dit blog. Maak natuurlijk maar weinig mee zo thuis, dus veel spannends heb ik niet te schrijven. Maar zal in ieder geval laten weten als het weer wat beter met me gaat.

De 1e x

Lang gewacht, eigenlijk wel blij dat het zover was, maar vanochtend "mocht" ik m'n 1e kuur AC (Adriamycine (Doxorubicine)& Cyclofosfamide). In een kamer met 3 vliegtuigstoelen en één bed zat ik samen met 3 50/60+ dames.
En echt ongelooflijk, maar de (overigens aardige) verpleegkundige bibberde hevig bij het aanbrengen van het infuus... Bijna hilarisch, maar het was er het moment niet voor om te gaan lachen met een naald in m'n hand die maar niet in de ader wilde.
Gelukkig vroeg ze er een collega bij die in 1x goed zat (nu in m'n arm). Ga dus in ieder geval zo'n kastje nemen waar ze het infuus rechtstreeks op kunnen aansluiten.
Ik kreeg eerst iets tegen de misselijkheid, en toen eerst de C en toen de A. Telkens met zoutoplossing tussendoor om te spoelen.
Ik voelde er niet veel van, behalve koude arm en beetje licht in mijn hoofd. Met een hoop medicijnen en recepten weer naar huis. Voelde me best goed, dus gewoon geluncht. Achteraf misschien beetje te overmoedig, want rond 2-en begon ik misselijk te worden. Verder heb ik pijn in m'n nek/hoofd. Rest van de middag beetje gehangen in bed en nu op de bank. Baal wel, want het idee was dat ik me vandaag nog best goed zou voelen en de eventuele ellende morgen pas zou beginnen...
Misselijkheid is nu echt toegeslagen, geen puf meer om verder te schrijven. Morgen meer.