Lang gewacht, eigenlijk wel blij dat het zover was, maar vanochtend "mocht" ik m'n 1e kuur AC (Adriamycine (Doxorubicine)& Cyclofosfamide). In een kamer met 3 vliegtuigstoelen en één bed zat ik samen met 3 50/60+ dames.
En echt ongelooflijk, maar de (overigens aardige) verpleegkundige bibberde hevig bij het aanbrengen van het infuus... Bijna hilarisch, maar het was er het moment niet voor om te gaan lachen met een naald in m'n hand die maar niet in de ader wilde.
Gelukkig vroeg ze er een collega bij die in 1x goed zat (nu in m'n arm). Ga dus in ieder geval zo'n kastje nemen waar ze het infuus rechtstreeks op kunnen aansluiten.
Ik kreeg eerst iets tegen de misselijkheid, en toen eerst de C en toen de A. Telkens met zoutoplossing tussendoor om te spoelen.
Ik voelde er niet veel van, behalve koude arm en beetje licht in mijn hoofd. Met een hoop medicijnen en recepten weer naar huis. Voelde me best goed, dus gewoon geluncht. Achteraf misschien beetje te overmoedig, want rond 2-en begon ik misselijk te worden. Verder heb ik pijn in m'n nek/hoofd. Rest van de middag beetje gehangen in bed en nu op de bank. Baal wel, want het idee was dat ik me vandaag nog best goed zou voelen en de eventuele ellende morgen pas zou beginnen...
Misselijkheid is nu echt toegeslagen, geen puf meer om verder te schrijven. Morgen meer.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
lieve Maartje we leven met je mee,Wat knap hoe je alles beschrijft!
BeantwoordenVerwijderenkusjes Andre en Nina
Lieve Maart,
BeantwoordenVerwijderenWat vervelend te horen dat je je meteen al niet goed voelt. Het blijft zo'n 'oneerlijk' idee, dat je eigenlijk (hoogstwaarschijnlijk) gewoon helemaal beter bent en dan nu ziek wordt gemaakt met die chemo ellende. Volhouden!!!! Over een tijdje is het weer allemaal voorbij.
Dikke knuffel van Pat, Jas en Luca.