Nummer 4; Bloedwaarde gedaald

Vandaag ging ik redelijk opgewekt naar het ziekenhuis. We hebben een gezellig en druk weekend gehad en dan vind ik het helemaal niet erg om paar uur met de krant van zaterdag en een boek door te brengen.
Mijn bloed werd via de Pac geprikt, en dat ging weer prima. Helaas bleken alleen m'n bloedwaarden flink gedaald t.o.v. vorige week. Hb was van 6,3 naar 6,1 en witte bloedcellen van 3,1 naar 2,4. Rare is dat ik vorige keer op vrijdag bloed had laten prikken, vorige week maandag zouden de waarden alleen nog maar hoger zijn geweest en de daling dus nog groter. Eigenlijk moet waarde witte bloedcellen minimaal 3 zijn, maar ik mocht desondanks de kuur. Als het volgende week weer zo laag is, gaan ze waarschijnlijk de dosis Taxol verlagen. Ik hoop niet dat dat hoeft, ik wil al het gif wat ik krijgen kan om de kans dat het later terugkomt maar zo klein mogelijk te maken. Rare is dat ik me prima voel, ook niet verkouden ben (even afkloppen) en heb gewerkt, hardgelopen, etc. En het vervelende is dat ik er ook helemaal niets aan kan doen. Meer slapen, minder wijn, niks heeft invloed (is natuurlijk ook wel weer een prettig idee, anders zou ik de hoeveelheid leuke dingen in de week fors moeten verlagen). Omdat de kinderen volgende week vakantie hebben, ga ik volgende week op dinsdag, dus een dag langer om te herstellen. Ik ga toch stiekem maar iets rustiger aan doen, je weet maar nooit.
Ander nieuws van het chemo-front is dat ik het idee heb dat m'n haar wat aan het groeien/bijkomen is. Het zou wel erg fijn zijn als m'n wimpers en wenkbrauwen niet verder uitvallen en wat haren erbij is natuurlijk helemaal mooi. Verder heb ik uitslag (soort zonneallergie) op m'n armen. Geen idee waardoor dat komt trouwens, arts dacht niet dat het door de Taxol kwam.
Al met al ben ik wat minder positief uit het ziekenhuis teruggekomen dan ik er naar toe ging. Ik had het idee dat m'n lichaam het prima deed, en dat ik fluitend deze 12 weken door zou kunnen komen. Tot nog toe is dat ook zo, maar die lage bloedwaarde geeft wel aan dat ik me beter voel dan ik in werkelijkheid ben, en dat het toch echt troep is wat ik wekelijks binnen krijg.
Straks kruip ik in het bed van een van de dametjes, want op onze slaapkamer wordt een kast in elkaar gezet door één van de Slowaken. Geen Grey's Anatomy dus deze keer.